Spring naar inhoud

Zonsondergang in borgo Roma vanuit onze slaapkamer.

[Deze blog heb ik geschreven toen we hier net twee weken waren, maar ik had hem nog niet geplaatst. Ik dacht er nu weer aan, omdat ik vanochtend het energiebedrijf heb gebeld om te vragen of we de rekening via overschrijving moesten betalen of dat het automatisch afgeschreven zou worden. En dat kostte niet eens zo veel moeite als ik natuurlijk van tevoren had zitten bedenken. Grappig om te merken wat je allemaal hebt geleerd in 2 maanden 🙂 ]

Ik vind het heel spannend om Italiaans te praten, eigenlijk bijna eng. Ik bedenk van tevoren vaak een zin die ik wil zeggen, bijvoorbeeld: dieci biglietti per l’autobus per favore. En als ik dan naar de tabaccheria loop, herhaal ik die zin elke twee stappen in m’n hoofd. dieci biglietti per l’autobus per favore, stap, dieci biglietti per l’autobus per favore, stap, dieci biglietti per l’autobus per favore, stap.
Dan kom ik aan en zeg de (hopelijk) magische woorden: dieci biglietti per l’autobus per favore. En ze begrijpen het!! Jeej, feestje in je hoofd. Maar dan komt het enge: ze praten terug. In het Italiaans. Heel snel. Met allemaal woorden die ik niet ken. Aaaaah, paniek!!!

Maar nu komt de truc die ik nog niet heb uitgeprobeerd, omdat ik dan al te veel in paniek ben en alleen nog maar eeeeehhhhh kan zeggen en Engels kan praten. Ik moet gewoon zeggen: Scusi, non capisco, sono olandese. Puoi ripetere per favore? Als ik het heb uitgeprobeerd, zal ik vertellen hoe het ging.

Met de buskaartjes is het trouwens toch nog goed gekomen, want na mijn paniekreactie hield de cassier een boekje kaartjes met korting voor mijn neus en wees erop of ik die wilde. Sì, grazie. Gelukkig kom je er op die manier ook wel uit.

Manja

2

Toch nog iets van thuis tussen alle nieuwe spullen.

[Dit is het vervolg van het stukje over borgo Roma]

Zou het ooit gaan lukken om vanuit Nederland een appartement in Verona te regelen? We wisten het niet zeker. Alternatieve ideeën: eerst een maandje in een AirBnB overnachten of de caravan van opa Joop en tante An lenen en die hier op de camping neerzetten. Maar gelukkig wilde Emanuela ons nog wel een keer helpen: ze heeft samen met Christo letterlijk een hele ochtend met Italiaanse tussenpersonen zitten te bellen, net zo lang tot we de persoonlijke contactgegevens van de verhuurders hadden. Binnen een dag waren er twee mensen bereid om hun appartement aan ons te verhuren. We hebben gekozen voor het appartement van Luisa, omdat zij haar dochter Giulia in het Engels met ons liet communiceren, wat het zo veel makkelijker voor ons heeft gemaakt.
Lees verder

2


Dat was een korte vakantie bij het Gardameer! We hadden ons tentje ingepakt, matjes, slaapzakken, zwemspullen, alles op onze fiets geladen en we gingen op weg. De route was prachtig en we hebben onderweg in Bussolengo een heerlijk taartje gegeten, maar bij het Gardameer aangekomen bleek dat letterlijk alle kampeerplaatsen al waren geclaimd door Duitsers. Zelfs als we het in ons liefste Italiaans vroegen, was er voor een klein tentje geen plek meer. Weer wat geleerd: als je met Pasen wil kamperen bij het Gardameer moet je reserveren. Gelukkig was het nog vroeg en zijn we nog even gaan zwemmen in het ijskoude water. Lekker afkoelen, want het was heel zonnig en warm. Nog even relaxen en wat eten en toen zijn we met tent en al weer teruggefietst. Ook wel fijn om weer thuis te zijn 🙂 Nu vertelt Christo jullie meer over de mooiste fietsroute van Verona naar het Gardameer:

In Italia (ik type dit stukje op een Italiaans toetsenbord en volgens mij bestaan daar geen trema’s) zijn er weinig fietspaden en de fietspaden die er zijn worden vaak slecht aangegeven. Soms heb je eindelijk een mooi en soort van veilig fietspad gevonden en dan stopt deze plotseling na 100 meter. Als je geluk hebt, gaat hij verder aan de overkant, maar het merendeel van de keren is dat niet het geval.
Lees verder

‘Wonen jullie in borgo Roma? O wat saai, daar gebeurt nooit wat en er wonen alleen maar gezinnen.’ Over het algemeen krijgen we zo’n soort reactie als we vertellen waar we wonen. Maar eigenlijk is het juist heel fijn om hier te wonen. De bètafaculteit is naast de deur en we wonen precies tussen 2 grote wegen in, dus er zijn 4 bushaltes in de buurt, maar we hebben bijna geen herrie van de weg. En inderdaad, er gebeurt hier geen reet. Maar als je wilt dat er wél iets gebeurt, ben je met 20 minuten fietsen in het centrum.

Dat we hier terecht gekomen zijn is eigenlijk puur geluk. Afgelopen herfstvakantie hebben we de verschillende wijken een beetje gescout. Toen hebben de Italianen waar we bij in de AirBnB zaten ook uitgelegd dat een wijk (borgo) hier vaak genoemd wordt naar een andere grote stad die verderop in dezelfde richting als de wijk ligt. Borgo Roma is dus ten opzichte van het centrum in het zuiden en borgo Venezia in het oosten (zie plaatje). Goed voor je Italiaanse topografie! 😉 Het allerliefst wil iedereen wonen in borgo Trento. Daar beginnen de bergen, dus je zit middenin de natuur en toch dichtbij de stad. Je hebt van daaruit ook een prachtig uitzicht op het oude centrum. Maar daar zijn de prijzen ook wel naar. Verder is de universiteit helemaal aan de andere kant van de stad. Misschien dat we daar een appartement kopen als we gepensioneerd zijn 😉 Borgo Roma is dus niet de mooiste wijk van de stad en als je vanuit hier richting de Lidl en het station fietst, merk je ook wel dat het meer vervallen en crimineler wordt. Maar toch besloten we dat het voor ons het handigst was om hier te gaan wonen. Maar dan nog een appartement vinden …
Lees verder

‘Zo, het zal wel een zware tijd voor je zijn nu, Christo.’
‘Ehmm… hoezo?’
‘Ja, met die kruisiging enzo, ik kan me niet voorstellen dat dat makkelijk voor je is.’

Dat krijg je ervan als je naam in het Italiaans letterlijk ‘Jezus’ betekent 😛

Wat doet een typische Italiaan met Pasen? Afgelopen zondag, met Palmpasen, zagen we veel mensen in de stad lopen met een olijftak. We wisten niet precies wat het betekende, dus Christo ging het vragen op de uni. Maar met die ongelovigen daar kwamen we niet echt verder, want ze wisten alleen dat het ‘iets met de kerk’ was. Gelukkig vond ik vandaag op een terrasje de lokale krant (met de voor Verona heel toepasselijk naam L’Arena) en daar bleek een hele Paasspecial in te zitten!  Dus ik ga jullie nu alles vertellen wat ik uit die 10 pagina’s Italiaans heb begrepen.
Lees verder

1

Hmmm, lekker, asperges! Ik vind asperges echt heerlijk, maar vooral als iemand anders ze voor me maakt 😉 Ik was normaal nooit zo’n fan van zelf asperges koken, want ik vond ze duur en veel gedoe om te koken. Maar toen ik hier tussen alle andere dure groentes een pond asperges voor 1,99 vond, dacht ik jaaaa, doen!

Dus ‘duur’ was geen probleem meer, maar ‘veel gedoe’ nog wel. Ik denk altijd dat je om asperges te maken dingen nodig hebt die ik niet heb, zoals een aspergepan en een aspergeschiller (wat is dat überhaupt?). Maar (misschien wisten jullie dit al lang) het kan allemaal zonder en asperges zijn eigenlijk niet veel lastiger dan aardappels koken of broccoli. En wel veel lekkerder, vind ik. Het enige vreemde object dat je nodig hebt is een dunschiller, maar die heb je waarschijnlijk al wel. En wist je dat je groene asperges vaak helemaal niet hoeft te schillen? Daar word ik heel blij van, dus volgende keer koop ik groene asperges.

Voor een Italiaanse twist heb ik dit recept van de Allerhande gemaakt: pappardelle met asperges en ei. Maar (je bent lui of je bent het niet) ik heb de eitjes gewoon gekookt en ik had nog spaghetti, dus die heb ik gepakt in plaats van pappardelle. Het was superlekker, dus echt een aanrader. Ook in Nederland kun je vanaf nu weer betaalbare asperges vinden, dus misschien heb je hier wat aan als semi-Italiaans paasrecept.

Manja

Zo schitterend zag het er bij mij niet uit, maar het was wel superlekker 😀

Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in wat ik ongeveer doe: ik doe onderzoek naar fotosynthese. Fotosynthese is het proces waarbij licht wordt omgezet in chemische energie. Op het moment dat er te veel licht valt op planten, kan niet alle energie omgezet worden en ontstaan er schadelijke bijproducten. Daarom hebben algen, mossen en planten verschillende mechanismen ontwikkeld om zich te beschermen tegen hoge lichtconcentraties. Een van de belangrijkste en snelste mechanismen is quenching. Quenching zorgt ervoor dat het overtollige licht wordt omgezet in warmte.
Lees verder

Vooral toen we nog geen woord Italiaans spraken hebben we grappige dingen met Italianen die (geen) Engels spreken meegemaakt: we kwamen bij de klantenservice van de Decathlon om onze fietsen af te rekenen, we zeiden ‘good morning’ en de man achter de balie greep met beide handen zijn hoofd vast en maakte een paar rondjes om zijn eigen as. Hij was ook wel een beetje een drama queen, maar gelukkig legde de man van de bewaking in goed Engels uit dat de man van de balie geen Engels sprak en of hij het even moest vertalen. Pheew, we waren gered.

Ook bij de mega-supermarkt kwamen we bij de klantenservice met onze broodbakmachine, omdat we er thuis achter waren gekomen dat de helft van de onderdelen ontbrak. We stelden onze vraag en werden gelukkig (weer een enorme pheew) in prima Engels te woord gestaan en we kregen alle onderdelen alsnog mee. Maar voordat we weggingen moest toch nog wel even gezegd worden: ‘You’re very lucky I speak English, because nobody else speaks English around here.’
Lees verder

Vanavond na de taalcursus gingen we onze fietsen pakken en we waren lekker in het Nederlands aan het roddelen over al onze medestudenten, omdat het kan en niemand het toch verstaat. Verderop stonden de mannen van de receptie van de universiteit een beetje te roken, (jaa, dat doen mensen hier nog!) want er was bijna niemand meer in het gebouw. Ze hebben zin om een praatje te maken, dus ze beginnen in het Italiaans tegen ons:

Receptie man 1: Zooo hé, jullie spreken goed Engels!

Christo in zijn beste Italiaans: We komen uit Nederland, we spreken Nederlands.

Receptie man 2: Ooo, maar alle Nederlanders spreken supergoed Engels.

Ik in mijn beste Italiaans: Een beetje maar.

Receptie man 2: Wat studeren jullie eigenlijk?

Christo: Ik studeer aan de universiteit voor biotechnologie.

Manja: Maar we zijn hier voor de Italiaans cursus.

Receptie man 1: O, dus eigenlijk moeten jullie geen Nederlands, maar Italiaans praten met elkaar om te oefenen!

Receptie man 2 tegen receptie man 1: Nou, ga jij eerst maar eens Nederlands leren, dan mag je daarna zeuren.

Iedereen moest lachen en we wensten elkaar een fijne avond. Wat was ik trots, ons eerste gesprek met Italianen in het Italiaans! Echt heel leuk. Maar kun je je voorstellen dat er hier dus mensen zijn die niet alleen geen Engels verstaan, maar ook niet het verschil kunnen horen of iemand Engels of een andere taal aan het spreken is? Volgens mij bestaat dat in Nederland bijna niet (meer).

Manja

Na de Italiaanse les zijn we nog een versgebakken pizza gaan eten bij de mensa van de universiteit. Je mag daar kiezen: pasta of pizza. Dan schrijf je op een briefje welke pizza je wil en ze bakken hem ter plekke voor je (inclusief uitzicht op de houtgestookte oven en Italiaanse pizzabakker met zo'n pizzaschep). Ze zijn vanaf 19:30 open voor het diner, dus gelukkig hadden we om 18:00 als echte Nederlanders al wat pasta gegeten 😉

“Die, die, die!!” roept Petra naar ons. Wil ze ons allemaal vermoorden? Denkt ze dat ze in een real-life Call of Duty terecht is gekomen? We werden al een beetje bang… maar ‘dai’ is Italiaans voor ‘kom op’, dus we moeten gewoon nog harder werkwoorden stampen.

We krijgen Italiaanse les van Petra en van Carmen, op dinsdag en donderdag, ongeveer 8 uur per week. We zijn pas een paar weken bezig, maar het is zo leuk om te merken dat je in het begin zo snel vooruit gaat! De docenten spreken veel Italiaans (gelukkig heel duidelijk en langzaam) en ik begin steeds meer te volgen van wat ze zeggen, ook als ze even terzijde snel een verhaaltje vertellen. Ik kan nu ook mensen in de bus een beetje afluisteren en soms begrijp ik opeens wat er op posters in de stad staat.
Lees verder