Spring naar inhoud

Normaal gesproken gaan we nooit naar de stad om wat te drinken. Het is ver en duur, dus geef ons maar de Alpini's. Alleen deze week waren die gesloten, omdat er om de hoek een groot feest werd georganiseerd. Daar zouden we dus met z'n allen heen gaan, totdat het hele feest in het water dreigde te vallen dankzij de aanhoudende stortbuien. Dan toch maar wat drinken in het centrum van Verona, wat leidde tot een geweldige ontdekking!

Wanneer heb je meestal trek in frituur? Voor mij is dat bij de vrijdagmiddagborrel of ver na middernacht na een feestje. Dat zijn dus niet de momenten die ik meestal in de stad doorbreng. Ik fietste dus ook altijd vrij rap en met een licht misselijk gevoel verder als ik langs de frituurtenten kwam. Maar wat een vergissing! Want waar de Nederlandse frituurzaken mij alleen blij kunnen maken met een kaassoufflé of eventueel een vegaburger, hebben ze hier iets veel beters: panzerotto.

(c) Wikimedia Commons, Matthew Reid

...lees verder "Proberen of negeren: panzerotto"

Christo had trek in een hamburger van de Mac. Hij is fan van de vegaburgers die je in Nederland al sinds jaar en dag kunt krijgen, dus vol goede moed stapte hij de McDonalds binnen en vroeg hij in z’n beste Italiaans of ze ook vegaburgers hadden. “Natuurlijk!”, antwoordde de caissière en zoals dat gaat stond hij binnen één minuut weer buiten met z’n vegaburger in zijn hand of tenminste, dat dacht hij. Hoe groot was zijn verdriet toen hij het papiertje openmaakte en het bleek dat hij een hamburger zonder hamburger had meegekregen. Oftewel, een broodje met een plakje kaas en een augurk. En dat voor 2,50 euro.

Toen Christo dit treurige, maar ook schitterende verhaal laatst vertelde, merkte mijn vriendin Bonnie op: “O, ik dacht dat je in Verona juist heel makkelijk vega(n) kon eten, als ik al die tentjes zo zag op jullie blog.” Toen realiseerde ik me pas dat ik op de blog inderdaad altijd vrolijke verhalen vertel over alle vega(n) mogelijkheden in Verona, maar dat ik me nooit heb gefocust op hoe vaak het juist niet lukt. Dus vandaag wil ik het eens hebben over de dingen waar je als vegetariër/veganist tegenaan loopt in Italië en de trucjes die ik heb ontdekt om ermee om te gaan.

Soms lukt het wel en zit je heerlijk vegetarisch te eten naast de Duomo bij Caffè e Parole.

...lees verder "Niet zo heel vega(n) in Verona: tips & tricks"

Hitte-alarm! Gisterenmiddag tikte de thermometer op het balkon de 40 graden aan. Tijd dus om alleen ‘s ochtends en ‘s avonds je huis uit te gaan en je verder te verstoppen voor de brandende zon. En natuurlijk tijd om ijsjes te eten en te zwemmen. De buurkinderen hebben zo’n opblaasbaar badje in de tuin staan, waar ik stiekem best jaloers op ben. Ik durf nog net niet te vragen of ik er ook even in mag duiken. Morgen gaan we denk ik lekker naar het zwembad.

(c) Jeremy Keith, Flickr - Wikimedia Commons

Als het zo warm is, heb ik vaak heel weinig trek in onze zelfgebakken bruine boterhammen. Ik wil liever iets lichts voor de lunch en dan biedt panzanella een uitkomst. Panzanella is een heerlijke frisse salade waar je al je Italiaanse restjes in mag gooien. De enige twee vaste ingrediënten zijn tomaten en… stukjes oud brood. Een beetje vreemd? Zeker, maar wel logisch als je bedenkt dat het recept voortkomt uit de Toscaanse cucina povera, de arme keuken, om goedkoop restjes op te maken.

...lees verder "Zomers recept: panzanella"

Je bent lekker een dagje in Verona en je hebt honger. Waar moet je dan wat gaan eten? Ook al is er een overvloed aan restaurantjes in de stad, de prijs/kwaliteit-verhouding daarvan laat vaak nogal te wensen over. Of misschien wil je überhaupt niet te veel geld uitgeven. Dan kan een pasta-to-go een goed alternatief zijn. In Nederland hebben we natuurlijk de Julia’s, maar die kan niet in de schaduw staan van zelfs de slechtste pasta-to-go van heel Verona.

De verse tortellini van La Bottega della Gina

Maar wat is dan de slechtste pasta-to-go van Verona? En nog belangrijker, waar kun je de beste pasta-to-go halen? In deze blog stippen we de top 3 pasta-to-go-tentjes aan in het centrum. Ze zitten aardig goed verspreid over de stad, dus waar je ook bent, er is er altijd wel eentje in de buurt. Ik krijg nu al honger, dus laten we snel beginnen.

...lees verder "De beste pasta-to-go in Verona"

3

Een van de dingen waar Italianen bekend  om staan is hun liefde voor goede espresso, die ze in 1 minuut staand aan de bar achterover slaan of thuis maken met een koffiepotje op het fornuis. Dit koffiepotje wordt moka of caffettiera genoemd of soms, naar het bekendste merk, ook wel Bialetti. Je kunt de moka’s in iedere supermarkt kopen, maar je hebt ook speciale moka-winkels, waar allemaal verschillende types, modellen en kleuren moka’s verkocht worden met alle bijbehorende accessoires, zoals vlamverdelers en speciale koffie. Alleen in Verona zijn er al vier moka-winkels van Bialetti, dus dat zegt wel genoeg over de populariteit.

Bialetti rainbow (c) cucetti.de

Ik ben zelf geen grote koffiedrinker, maar zo af en toe een caffè macchiato (‘gevlekte koffie’, vanwege de melk) of een cappuccino (‘hoedje’, vanwege het schuim) gaan er bij mij wel goed in. Daarom leek het me leuk om ook eens te proberen thuis een echte Italiaanse koffie te zetten. Voor Christo hoeft koffie niet zo, dus heb ik een Mokina (mokaatje) gekocht, het kleinste formaat koffiepotje voor een half kopje lekker sterke espresso. Als ik daar sojamelk bij doe, heb ik precies één lekker klein kopje voor mezelf.

...lees verder "Koffie zetten met mijn nieuwe Mokina [hartje]"

4

Is het je wel eens opgevallen dat er in heel veel Nederlandse lekkernijen kaneel zit? Speculaas, pepernoten, appeltaart, krentenbollen, kruidcake, ontbijtkoek, stoofperen: ik vind het allemaal heerlijk. Maar de meeste Italianen dus niet. Als je hier in de supermarkt kijkt, zie je ook nergens taartjes, gebak of koekjes met kaneel. En ook niet met veel roomboter, zoals wij graag lekkere vette boterkoek of roombotercake eten. Het zijn voornamelijk droge koekjes met meel, ei, water, suiker en weinig boter, eventueel aangevuld met noten, zoals de bekende cantucci of sbrisolona.

...lees verder "Op z’n Hollands bakken in Italië: meel, kaneel, bakpoeder en gist"

Als je een liefhebber bent van rode wijn en je wilt jezelf een groot plezier doen, dan moet je absoluut een keer wijn komen proeven in (de buurt van) Verona. Tussen de stad en het Gardameer ligt namelijk het beroemde Valpolicella-wijngebied en ik kan oprecht zeggen dat ik nog nooit een Valpolicella-wijn heb gedronken die niet lekker was. En dat wil wat zeggen, want we hebben er al heel veel geproefd in de twee jaar dat we hier nu wonen. Maar waar kun je die lekkere Valpolicella proeven in Verona? Ik zet alle opties voor je op een rijtje en vertel waar wij uiteindelijk voor gekozen hebben.

De wijngaarden in de Valpolicella-regio bij Marano.

...lees verder "Wijn proeven in de Valpolicella bij Verona"

Naast alle leuke veganistische tentjes die Verona rijk is, hebben we hier ook nog een 100% vegetarische bar: Ziga Bar. Het is een hele gezellige, sfeervolle plek, waar helemaal niet zo’n eco-bio-geitenwollen sokken-ik was m’n haar nooit-sfeer hangt als je misschien zou verwachten. Het is juist een hele hippe tent, waar je ook nog eens lekker kunt eten.

...lees verder "Vega(n) in Verona: Ziga Bar"

2

Afgelopen weekend zijn we voor het eerst in Italië op wintersport geweest samen met Barry en Bonnie. Zo bijzonder dat je met 3-5 uurtjes rijden vanuit Verona (afhankelijk van of je in een sneeuwstorm terechtkomt of niet) al tussen de bergen kan zitten in de provincie Alto-Adige. We logeerden in een superschattige B&B in Campitello di Fassa, waar het eruitziet alsof je in Oostenrijk bent met al die gemütliche houten huisjes. Ook het sneeuwvrij houden van de wegen werd met Oostenrijkse precisie gedaan. Maar Alto-Adige heeft het beste van beide werelden, want het eten is gewoon heerlijk op z’n Italiaans.

Zo heb ik genoten van spinazie-gnocchi die lekker lagen te zwemmen in een flinke plas boter en salie. Ook de scialatielli met tomatensaus, basilicum en véél káás waren overheerlijk. Ik had nog nooit van deze soort pasta gehoord, maar het zijn een soort dubbellaagse tagliatelle (van die platte spaghetti’s), die oorspronkelijk uit het zuiden van Italië afkomstig zijn. Na een dagje boarden gaan die er zeker wel in. Maar de hoofdprijs gaat wat mij betreft naar de bombardino, blijkbaar een bekend fenomeen in skigebieden, maar voor mij een grote verrassing!

Bombardino (c) Michela Simoncini, Wikimedia Commons

...lees verder "Proberen of negeren: bombardino"

2

Vorige week, op 13 december, was het Santa Lucia, het Noord-Italiaanse kinderfeest dat je nog het beste kunt vergelijken met ons Sinterklaasfeest. Alleen gaat het bij Santa Lucia niet zozeer om de cadeautjes. Nee, het blijft wel Italië, dus Santa Lucia draait om eten. En dan vooral zoetigheden: de supermarkt ligt vol met zakken snoep, chocolaatjes en speciale koekjes. Nou vind ik snoep niet zo boeiend, maar die koekjes zagen er wel heerlijk uit. En zoals een oud Italiaans gezegde ons leert, alles is lekkerder als je het zelf gemaakt hebt, dus dat wilde ik wel eens uitproberen.

Grapje 😉

...lees verder "Koekjes bakken voor Santa Lucia + recept"