Spring naar inhoud

2

Het dialect, eten en drinken: we hebben nu drie van de vier onderdelen van het Veneto starter pack gezien. Als laatste rest ons nog het kaartspel genaamd Briscola. Of Briscola echt het populairste kaartspel in Veneto is, dat weet ik natuurlijk niet. Maar als we hier in Verona zitten te kaarten (giocare a carte), dan is het altijd Briscola. En we zijn fanatiek! Briscola is een perfect spel voor een gezellige avond met familie of vrienden, zelfs nog leuker dan pesten of ezelen.

Hoe werkt het dan, dat Briscola? Als eerste moet je aan een Italiaans kaartspel zien te komen. Italië zou Italië natuurlijk niet zijn als ze gewoon hetzelfde kaartspel zou gebruiken dat in de rest van Europa (behalve Spanje) en in Amerika gebruikt wordt. En Italië zou ook Italië niet zijn als iedere regio het niet net even anders zou doen. In principe bestaat het Italiaanse kaartspel uit vier ‘kleuren’: munten (denari) , bekers (coppe), zwaarden (spade) en stokken (bastoni). Maar in elke regio worden ze anders uitgebeeld. Wij hebben natuurlijk het enige echte Veneto-kaartspel, de carte trevisane, uit Treviso in de buurt van Venetië.

Elke regio heeft zijn eigen manier om de verschillende 'kleuren' uit te beelden. (c) Wikipedia

...lees verder "Briscola: het populairste kaartspel in Veneto"

‘Magna e tasi’, eet en houd je mond! Nu we wat meer weten over het Veneto-dialect, wordt het tijd om ons te verdiepen in de typische regionale keuken. Het Veneto starter pack bestaat immers niet voor niets voor de helft uit eten en drinken.

Eerst maar eens wat we op het plaatje linksboven zien: polenta en sopressa. Van origine is polenta een typisch Noord-Italiaans gerecht gemaakt van gekookte granen, dat vooral door arme mensen gegeten werd. Het was zo kenmerkend voor het noorden van Italië, dat Noord-Italianen nog steeds (quasi-)grappend polentoni worden genoemd, grote polenta’s of polentavreters. In Nederland eten we eigenlijk nooit polenta, wat jammer is, want deze goudgele korreltjes kun je gewoon krijgen in de grotere supermarkten en op allerlei manieren lekker bereiden.

...lees verder "Magna e tasi! Veneto voedsel van polenta tot pearà"

2

Toen we net in Italië kwamen wonen, kon ik geen woord verstaan van wat iedereen hier tegen me zei. Gelukkig verbeterde dat snel, vooral omdat ik vrijwilligerswerk ging doen tussen de Italianen bij Legambiente en me met veel motivatie op de Italiaans-cursus heb gestort. Elke week kon ik meer verstaan en begrijpen: een enorme openbaring! Alleen Aldo, mijn baas bij Legambiente, verstond ik niet. Ja, als hij het specifiek tegen mij had, dan ging het best goed. Maar verder was alles wat hij zei complete abracadabra voor mij.

Er waren ook wel andere Italianen die ik moeilijk kon volgen. Sommigen praatten heel snel, anderen heel zacht of nogal binnensmonds. Maar hoe meer ik met ze omging en beter werd in Italiaans, hoe makkelijker ik ze kon begrijpen. Alleen bij Aldo bleef ik grote vraagtekens in m’n ogen houden bij alles wat hij zei. Pas veel later kwam ik erachter dat Aldo speciaal voor mij Italiaans praatte en de rest van de tijd van alles riep in het dialect van de regio Veneto. Voor Italianen al moeilijk te volgen, maar voor mij als buitenlander al helemaal geen doen.

...lees verder "Vaccaboia! Het dialect van de regio Veneto"

Veneto libero! Je ziet het als graffiti op muren gespoten langs de snelweg of op posters in de stad. Een vrij Veneto, dat is wat veel mensen hier zouden willen. Dat ‘onze’ regio dezelfde voorrechten krijgt als onder andere onze noorderburen Trentino-Alto Adige en daardoor meer autonomie krijgt ten opzichte van Rome. In 2017, toen we hier nog niet zo lang woonden, werd er een referendum gehouden over deze kwestie. Ook al was de opkomst niet erg hoog (57,2%), de uitslag was wel overduidelijk: 98,1% van de kiezers stemde voor meer autonomie. “Waarom?” vroeg ik me toen af en nog steeds wel een beetje. Maar inmiddels weet ik iets meer van de regio Veneto en daardoor begin ik steeds meer te begrijpen waarom ‘Veneto libero’ zo belangrijk is hier.

De vlag van Veneto met rechts boven het blauwe vlak met het gele kruis van Verona. De gevleugelde leeuw staat voor de evangelist Marcus (San Marco), de beschermheilige van Venetië. (c) Wikimedia Commons, Flanker&Angelus.

...lees verder "Veneto libero! Over de regio rondom Verona"

4

Drie jaar in Italië wonen, dat moet wel enige impact op je hebben. Alleen had ik van tevoren nooit kunnen bedenken hoe precies. Ik hoopte stiekem dat ik heel zen zou worden en me nooit meer van tevoren druk zou maken over hoe dingen zouden lopen. Dat is nog niet helemaal gelukt, maar er zijn wel andere grappige dingen gebeurd, waaruit blijkt dat we langzaam maar zeker in Italianen aan het veranderen zijn.

...lees verder "Help, we zijn Italianen aan het worden!"

Venetië is getroffen door de zwaarste overstroming sinds 1966. De Basiliek van San Marco staat onder water en straten en pleinen zijn moeilijk begaanbaar door de hoge waterstand. De burgemeester wijt de steeds heviger wordende overstromingen aan de klimaatverandering. Ook de noordelijke stad Triëste is getroffen door het hoge water en in het zuiden hebben onder andere Matera en Taranto zwaar te lijden.

...lees verder "Venetië overstroomd, in Verona sneeuw en zon"

Ook in de Romeinse tijd was het Gardameer al een gewilde locatie voor een tweede huisje. In die tijd waren in de zon liggen, pizza eten en genieten van Italiaanse ijsjes weliswaar nog niet de populairste vakantie-activiteiten en waarschijnlijk kwamen de Romeinen toen ook een stuk minder Nederlanders en Duitsers tegen dan nu het geval is. Maar genieten van het mooie uitzicht, luxe dineren in een mooie eetzaal vol mozaïeken en zelfs baantjes trekken in een privé-zwembad, dat waren absoluut onmisbare onderdelen van een Romeinse vakantie.

Uitzicht vanuit de Romeinse villa in Sirmione

En daar kunnen wij nu ook nog een beetje van meegenieten, nadat we genoeg in de zon gelegen hebben en pizza’s en ijsjes gegeten hebben dan natuurlijk. Van de vele Romeinse vakantiehuisjes rondom het Gardameer zijn er namelijk drie blootgelegd en te bezichtigen. De grootste en beroemdste vind je in Sirmione, voor de mooiste mozaïeken moet je in Desenzano zijn en de villa in Toscolano Maderno is pas kortgeleden deels opgegraven, maar ziet er wel veelbelovend uit.

...lees verder "Drie Romeinse villa’s aan het Gardameer"

2

Hier in Verona zijn we een beetje eenkennig qua wijn. De enige goede wijn komt natuurlijk uit de Valpolicella-regio hier in de buurt. We drinken een lekkere Valpolicella Classico bij het eten, een Superiore of Ripasso bij een luxe diner en een Amarone als het echt feest is. Dat er in de rest van Italië ook goede wijnen gemaakt worden, wordt hier niet besproken of zo nodig glashard ontkend. Een sterk staaltje van campanilismo, een mooi Italiaans woord dat aangeeft dat je overdreven gehecht bent aan je campanile (klokkentoren), oftewel aan de gewoontes en tradities van je eigen dorp.

Pas toen ik een Italiaanse serie aan het kijken was over de plaatsen die UNESCO in Italië heeft aangewezen als werelderfgoed, kwam ik erachter dat er in heel Italië één wijngebied een plaatsje op deze prestigieuze lijst heeft weten te veroveren. En dat is niet onze geliefde Valpolicella. In Noordwest-Italiaanse regio Piëmonte vind je dit werelderfgoed-wijngebied tussen Turijn en Genua: de Langhe. De bekendste wijn uit deze regio is de Barolo, afkomstig uit het gelijknamige dorpje. Over deze wijn wordt gezegd dat het ‘il re dei vini, il vino del re’ is: de koning der wijnen en de wijn van de koning. Dat belooft veel goeds.

...lees verder "Barolo: de koning der wijnen"

4

Scamorza affumicata, provola affumicata, alle gerookte Italiaanse kaassoorten die ik tot nu toe heb geprobeerd, vind ik echt heerlijk. Met scamorza kun je lekkere pastagerechten maken of je kunt het smelten op een piadina met groenten. Provola verkopen ze ook in plakjes, dus die doe ik graag op brood. Toen ik erachter kwam dat er ook zoiets bestaat als gerookte ricotta, kon ik mijn geluk dus niet op.

...lees verder "Leer me alles over Italiaanse kaas: ricotta affumicata (+recept)"

Deze zomer kregen we een berichtje van Christo’s collega Giulia: komen jullie naar mijn bruiloft? Ja, natuurlijk! Een Italiaanse bruiloft, dat hadden we altijd al mee willen maken. Daarom was Christo ook al maanden aan Giulia’s kop aan het zeuren om te zorgen dat ze ons uit zou nodigen. Enthousiast zijn, haar een schuldgevoel aanpraten, mij inzetten om over trouwjurken te praten, hij heeft werkelijk alles geprobeerd. En het is gelukt! Afgelopen vrijdag vlogen we naar Sicilië voor onze eerste Italiaanse bruiloft.

...lees verder "Italiaanse bruiloft"